Dystans bez alko?

Wygłupy, śmiech i luz?

Czym wypełnić tę pustkę?

O tak, czarna dziura, przeszywający na wskroś smutek i tęsknota za dobrą zabawą.

Nie piję.

Ale czy smutek jest zły? Czy ta pustka to nie miejsce na nowe? Czy zabawa to tylko alkohol?

Nie i po stokroć nie.

Dziś to wiem.

Ale wtedy…

Pozbawiony antidotum na wszystko…

Po terapii.

Po terapii zostało mi tylko AA.

Otwartość, szczerość i głęboki poziom rozmów — to były Himalaje.

Nigdy wcześniej, nie rozmawiałem tak z drugim człowiekiem.

W pokorze, zrozumieniu i prawie bez ego.

Żadnej rywalizacji.

Życzliwość i zrozumienie.

To jest naprawdę coś.

Po pewnym czasie, formuła wspólnoty AA zaczęła mnie uwierać.

Chciałem rozwinąć skrzydła, a czułem się związany monotonią mityngów.

Może to nawrót choroby, a może inaczej nie umiem.

Jak strzała amora

Wtedy przyszło do mnie rozwiązanie.

Jak strzała amora.

Moja pasja sprzed lat — impro.

Pierwsze podejścia

Mój pierwszy raz był porażką.

Drugi i trzeci też.

Myślałem, że improwizacja to po prostu spontaniczne granie, gadanie, wygłupy.

Moje krótkie etiudy zupełnie nie klikały.

Zamiast oczekiwanych oklasków — szpaler rozdziawionych ust.

Nie mogłem się pogodzić, że innym klika, a mi nie.

Że inni warsztatowicze świetnie się bawią, a we mnie rośnie napięcie.

Gdy zrozumiałem zasady

Wreszcie dotarło do mnie, że impro ma zasady.

Swoje zasady.

Porzuciwszy swój plan na scenkę, poddając się regułom, poczułem jedność z wszechświatem.

Scena, aktorzy i ja.

Tego się nie da opisać.

Bez scenariusza i bliżej określonego kierunku.

Uważni na siebie, rytmicznie wiosłowaliśmy w jedną stronę.

Razem tworzyliśmy coś, czego żadne z nas wcześniej nie przeżyło.

Wszystko zaczęło płynąć.

Tej nocy oka nie zmrużyłem.

To było jak objawienie.

Wszystko, czego szukałem

I pomyśleć, że wszystko, czego w swojej iluzji szukałem w alkoholu, odnalazłem w miłości sprzed lat.

W impro.

Właśnie dlatego powstał ten blog.